Rozwój ekoturystyki

Pogórze Przemyskie i Góry Sanocko-Turczańskie to kraina pełna pięknych krajobrazów. Położona jest na styku łańcucha Karpat, Niziny Europejskiej i stepów ukraińskich. Krajobraz tworzą zalesione pasma o łagodnych stokach. Wzgórza poprzecinane są często licznymi dolinami, jarami i urokliwymi potokami. Las, który tu rośnie jest wyjątkowy. Ponad stuletnie jodły i buki tworzą największe w całych Karpatach ocalałe skupisko starodrzewia Puszczy Karpackiej.

Za najbardziej atrakcyjny przyrodniczo obszar uznano wschodnią, przygraniczną część Pogórza Przemyskiego. Są to tereny niemal bezludne, z licznymi fragmentami Puszczy Karpackiej oraz z zarastającymi dolinami po wyludnionych po II Wojnie Światowej wsiach. W okresie komunistycznym las był eksploatowany jedynie w niewielkim stopniu ze względu na istniejący tu, strzeżony przez wojsko i otoczony 120-kilometrowym płotem rządowy ośrodek łowiecki. Po upadku komunizmu, dla ochrony unikalnego dziedzictwa przyrodniczego tych terenów zaprojektowano powstanie Turnickiego Parku Narodowego. Pod względem różnorodności gatunków oraz liczby gatunków chronionych, teren ten porównywany jest z Pienińskim i Ojcowskim Parkiem Narodowym (!).

Przez stulecia Pogórze Przemyskie zasłynęło kilkukrotnie, a zróżnicowana kultura regionu zostawiła po sobie ślady widoczne do dziś. Od połowy XI w. do czasów Kazimierza Wielkiego, nad Sanem i jego licznymi dopływami, funkcjonowały drewniano-ziemne grodziska. Zachowały się po nich koliste obwałowania i rowy, które można zwiedzać podczas wycieczek pieszych lub rowerowych po Pogórzu.

W XIV i w XVI w. nastąpił znaczny rozkwit osadnictwa w okolicach Przemyśla – założono wtedy większość istniejących do dziś osad. Szlacheckie rody, posiadające całe klucze miejscowości budowały okazałe rezydencje, najczęściej z kolistymi basztami w narożach. Poza słynnym Krasiczynem zamki znajdowały się także w Kormanicach, Rybotyczach oraz w Dąbrówce Starzeńskiej. Do dziś można zobaczyć ich ruiny. W tym czasie powstała również murowana cerkiew o charakterze obronnym w Posadzie Rybotyckiej.

Od XV w. w Górach Słonnych prowadzono wydobycie soli, którą pozyskiwano poprzez odparowywanie solanki.

Wiek XVII upamiętniają drewniane cerkwie, konstruowane w tradycyjny sposób z wysokim dachem nad nawą – zachowały się w Kruhlu Wielkim (1630 r.) oraz w Uluczu (ok. 1658 r.). W następnym stuleciu rozwinął się już system trójkopułowy, zwany bojkowskim. Jedyną drewnianą cerkwią o trzech kopułach pozostaje świątynia w Piątkowej (1732 r.). Budownictwo cerkiewne rozwinęło się mocno w połowie XIX w., kiedy powstawały świątynie upodobnione do kościołów katolickich. W wielu cerkwiach z tego okresu zachowały się wspaniałe ikonostasy, wykonywane głównie przez dwie rodziny malarzy: Bogdańskich i Pawlikowskich.

Podczas I wojny światowej okolice Przemyśla stały się polem zmagań cesarskiej armii z armią rosyjską. Zamieniony w twierdzę Przemyśl broniony był trzykrotnie. Jego fortyfikowanie rozpoczęło się już kilkadziesiąt lat wcześniej, a na okolicznych wzgórzach powstały liczne forty i mniejsze dzieła obronne. Kolejne umocnienia pojawiły się w latach 1939-42, kiedy na Sanie przebiegała granica między Generalnym Gubernatorstwem a Związkiem Radzieckim. Dolina rzeki została wzmocniona siecią niewielkich bunkrów. Do dzisiaj można zwiedzać zarówno forty, jak i bunkry Linii Mołotowa nad Sanem, wzdłuż którego poprowadzony został szlak rowerowy.

Jeśli chcesz wiedzieć więcej o tym obszarze, odwiedź stronę www.turnickipn.pl

Dzięki Waszej POMOCY CHRONIMY Przyrodę Karpat
Wpłata jednorazowa
Wpłata jednorazowa
Pomoc regularna
Pomoc regularna
Podaruj 1% podatku
Podaruj 1% podatku