Fundacja Dziedzictwo Przyrodnicze uruchomiła specjalną petycję adresowaną do Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w sprawie cofnięcia zgody na odstrzał trzech niedźwiedzi w gminie Cisna. Jednocześnie apeluj o wdrożenie działań, których od lat nie prowadzą instytucje odpowiedzialne za ochronę przyrody, a które mogłyby zapobiec powstawaniu sytuacji konfliktowych.
W petycji dostępnej tutaj można przeczytać:
„Apeluję o natychmiastowe wycofanie się z decyzji dotyczącej odstrzału trzech niedźwiedzi brunatnych w gminie Cisna i wdrożenie działań na rzecz zapobiegania sytuacjom konfliktowym, które wciąż nie są realizowane w województwie podkarpackim, w tym przyjęcia strategii ochrony tego gatunku w Polsce. Przykład Tatrzańskiego Parku Narodowego dowodzi, że przeciwdziałanie konfliktom na linii niedźwiedź – człowiek jest możliwe. Nie zmienia to faktu, że w naszym kraju brakuje systemowego rozwiązania dotyczącego ochrony niedźwiedzi brunatnych”.
Radosław Michalski, prezes Fundacji Dziedzictwo Przyrodnicze, podkreśla, że zaistnienie sytuacji konfliktowych było do przewidzenia. Przyczynił się do tego szereg problemów, które sprawiają, że zwierzęta mogą być bardziej ośmielone. Niestety pomimo naszych apeli, a przede wszystkim zaleceń badaczy niedźwiedzi, urzędy odpowiedzialne za ochronę przyrody nie robiły za wiele w zakresie zapobiegania konfliktom między człowiekiem a niedźwiedziami. Gospodarka leśna, gospodarka łowiecka, gospodarka odpadami, brak specjalnej grupy interwencyjnej. To wszystko sprawiło, że za te zaniedbania mogą zapłacić swoim życiem niedźwiedzie. Przygotowaliśmy specjalny raport „Niedźwiedź 2030”, w którym eksperci szczegółowo omawiają problemy związane z ochroną tego gatunku.
W apelu udostępnionym przez Fundację Dziedzictwo Przyrodnicze znalazły się również inne postulaty. Wśród nich są:
– wprowadzenie zmiany w zakresie tworzenia stref ochrony w miejscach gawrowania niedźwiedzi, które dziś o ile powstaną, działają tylko w sezonie zimowego odpoczynku. Takie strefy powinny być całoroczne;
– tworzenia stref ochrony całorocznych wokół miejsc gawrowania i wydzielenie ostoi dla niedźwiedzia, w miejscu projektowanych rezerwatów przyrody w Bieszczadach oraz na terenie projektowanego do powiększenia Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Do dziś tych stref jest mało, zaledwie kilka (stan na 2024 rok);
– wprowadzenie zakazu dokarmiania, nęcenia i wabienia zwierząt w ramach prowadzonej w Bieszczadach gospodarki łowieckiej, poprzez nierzadko całoroczne wyrzucanie pokarmu, co oswaja niedźwiedzie z obecnością człowieka i może prowadzić do konfliktu z człowiekiem;
– powołanie grupy interwencyjnej, która na wzór rozwiązań stosowanych w polskich Tatrach, mogłaby powstać z pracowników parków narodowych, osób badających niedźwiedzie i weterynarza, i oprócz rozwiązywania sytuacji konfliktowych, mogłaby im zapobiegać. Dyskusja o potrzebie powołania tej grupy trwa od lat;
– wsparcie lokalnych społeczności poprzez wprowadzanie i zakup specjalnych pojemników na odpady i kompostowników;
– uporządkowanie kwestii obowiązujących danych dotyczących liczebności niedźwiedzi. Obecnie w przestrzeni publicznej krążą różne liczby, które nie wynikają z badań naukowych prowadzonych w terenie, a z obciążonych błędem zawyżenia tzw. całorocznych obserwacji.
Podpisz apel na https://przyrodnicze.org/petycje-2/odstrzal-niedzwiedzi-w-gminie-cisna/
Przeczytaj raport „Niedźwiedź 2030” na https://przyrodnicze.org/wp-content/uploads/2023/12/Niedzwiedz2030.pdf